2009 Amerika

Onze trip naar de VS begint …..

7 oktober 2009

Om 4.45 uur gaat bij Mirjam de wekker, zij brengt ons naar Schiphol. Na een lekker ontbijtje stappen we om 5.45 uur in de auto en zonder files bereiken we het vliegveld. Lekker op tijd, we hebben alle tijd om de boardingpassen (gisteren al online ingecheckt) te printen en de koffers af te geven. Om 8.30 uur kunnen we boarden, inclusief veiligheidscheck is dat een tijdrovende procedure, en om 10.05 gaan we de lucht in. Na een voorspoedige vlucht van 8 uur landen we op JFK airport in New York om 12.00 uur (NY tijd). Na een uitgebreide douanecontrole (inclusief vingerafdruk en foto) moet ook de bagagecontrole al in NY plaats vinden. Overal komen we gelukkig zonder problemen doorheen.

De koffers weer afgegeven en onze eerste Starbucks koffie gedronken.

De vlucht van NY naar San Francisco duurde veel langer als we verwacht hadden, door het tijdsverschil realiseerden we ons niet dat deze vlucht nog eens 6 uur duurde! Maar uiteindelijk kwamen we om 18.35 uur plaatselijke tijd aan in SF. Daar bleek dat er een bagagekar in NY achtergebleven was, met Anton z’n koffer erop! Gelukkig is die in de loop van de nacht (hebben wij niet meer mee gekregen 💤) netjes in ons hotel bezorgd!

Met een taxi kwamen we om 19.30 uur (4.30 uur Nederlandse tijd) in ons hotel aan.

Nog even de omgeving wat verkent, maar om 21:00 uur ging bij ons allebei het licht wel uit: het was een lange dag!

San Fransisco

Na een stukje gelopen te hebben (ppppffffff, dat valt niet mee met al die hoogteverschillen in SF!) en een illegaal ritje op de cablecar komen we aan op de Fishermans Warf en daar hebben we ons de rest van de morgen wel vermaakt: Pier 39, waar de zeeleeuwen op elkaar op vlonders in het water liggen en alles er omheen.

Vanmiddag de boot naar Alcatraz genomen. Toch wel indrukwekkend om te zien hoe gevangenen daar be(mis)handeld werden, en dat nog niet zo lang geleden. De gevangenis is pas in 1963 gesloten.

Ook hadden we vanaf Alcatraz een mooi zicht op San Francisco, en vanaf de boot op Alcatraz!

San Fransisco dag 3

Elly was weer eens héél vroeg wakker (7.00 uur) en wat denk je wat ik zie toen mijn ogen open waren? …… Juist geraden…. !!! Een computer met Elly er achter. Rode blosjes op haar wangen want internet werkt niet. Achteraf blijkt dat het handgeschreven paswoord verkeerd gelezen wordt. Nadat de computer ruim 2 uur heeft gewerkt zijn we bij Starbucks koffie met een cheese bagel gaan halen! Er moet toch wat gegeten en gedronken worden nietwaar!

Als eerste zijn we deze dag naar California Street gelopen om met de cablecar naar het eind van deze straat te rijden om een foto, waarin de diepte van de straat zichtbaar wordt, te maken. Omdat we gisteren alsnog een driedaagse kaart gekocht hebben voor de cablecar vervolgen we onze reis naar China Town en zien Chinezen graaien in dozen met kleren voor 8 dollar per stuk. Er zijn in deze wijk heel veel groente en fruit, vis vlees en nog veel meer kleine winkeltjes waar het overal vreselijk druk is. Omdat de gangpaden in deze winkels erg smal zijn kunnen we, door de rugzak op onze rug, alleen maar vooruit lopen en niet draaien want dan valt er van alles naar beneden.

Na Lombardstreet, een straat met 10 haarspeldbochten, lopen we naar een Italiaan waar de twee porties spaghetti carbonara voor de helft terug gaan (Amerikaanse hoeveelheden) met veel olie en knoflook.

Helaas moeten we, blijkt uit het telefoongesprek, op jacht naar het telefoonnummer van het hotel voordat het verhuurbedrijf van de camper ons morgen wil ophalen bij het hotel. We hebben dat nummer niet, maar via de Amerikaanse VVV op pier 39 zijn we er achter gekomen en morgen worden we om 9.30 uur opgehaald. Na weer een kop Amerikaanse koffie besluiten we, ondanks dat het stevig waait, om met de fiets een tocht te gaan maken van 13 tot 15 km naar de Golden Gate Bridge om aan het eind met de boot terug te varen. Ons voornemen was groter als onze wil, want tot de brug (die volledig in de mist verdwenen was) hebben we 2 ½ uur gefietst. Het was koud, mistig en het ging steeds harder waaien. We besluiten boven bij de brug om niet verder te gaan en terug te fietsen. Na 30 minuten, met wind in de rug, waren we terug op het beginpunt. 40 dollar armer en met de cablecar terug naar het centrum van SF. Nog bij een Thai gegeten en terug op de kamer duikt Elly weer achter de computer en Anton in bed.

dag 4, op weg naar Yosemite

8 oktober 2009

Door gerommel in de kamer en het geluid van de televisie wordt ik wakker. Het is zes uur zie ik op de wekker. Als ik me omdraai in bed schrik ik en zit ineens rechtop in bed. Dit moet een fata morgana zijn. Elly achter de computer! Ik val terug in bed draai me om en kijk nog een keer over mijn schouder achterom, maar het beeld blijft hetzelfde. Het is dus echt waar. Om dit te verwerken leg ik mijn hoofd weer op het kussen en snurk lekker verder. Met het geluid van een pruttellend koffiezetapparaat op de achtergrond wordt ik om half acht weer wakker. Douchen, inpakken en wegwezen, want om half tien worden we opgehaald.

Na anderhalf uur koubekken, telefoontjes over “waar blijft ’t ie nou”, worden we eindelijk om elf uur opgepikt en denkt de chauffeur ook nog dat ’t ie een tip  moet krijgen. Nou aan me nooit niet. Ook al springt ie nog zo hoog en laat hij een briefje zien waar elf uur op staat. Hij is anderhalf uur te laat en daar krijgt ie geen fooi voor. Basta!

In het kantoor komen we 4 Nederlandse stellen tegen die of net terug zijn of net als ons ook vertrekken. Na een video en mondelinge instructie controleren we de camper, rijden naar Wall Markt en doen de eerste inkopen. Het advies om met een Tom Tom te gaan rijden nemen we over en kopen we voor 130 dollar (90 euro) zo’n apparaat waar we bij het uitrijden van SF al plezier aan beleven.

Door de Tom Tom blijkt dat alles makkelijker wordt. Geen gepuzzel, zoeken, staren op de kaart, fout rijden of gekibbel in de kabine wie wat fout doet!. De Tom Tom noemen we, alleen als we rijden, Elly 1. Elly 2 gaat hier mee akkoord en in 2 ½ uur rijden we naar onze eerste camping: Yosemite Pines. Net op tijd, want de beheerster zou de deur op slot doen en de kassa gaan tellen. Na twee ijsjes en 32.90 lichter rijden we naar plaats 56 om lekker te eten, dit stukje te schrijven, een flesje Pinot Grigio leeg te maken en te gaan slapen.

Daar zijn we weer!!!

14 oktober 2009

Na twee Nationale Parken en het daarbij behorende offline zijn, staan we nu op Sam’s Town RV park in Las Vegas.

Twee geweldige parken: Yosemite en Death Valley. In Yosemite was vooral de Tiogaroad een topper en Death Valley heeft ondanks zijn “doods” zijn (dor en kaal) vooral mijn (Elly) voorkeur, door de prachtige kleuren en lijnen in het berglandschap.

Anton is nu met de camper naar de verhuurder voor reparatie van de spiegel (zie hiervoor zijn verslag. En ik zal proberen zijn verhalen en onze foto’s te updaten!

Yosemite tot Tioga Road.

14 oktober 2009

Het is nacht, middenin de nacht. Elly slaapt en ik sta buiten in het donker. De sterren stralen en het is doodstil om mij heen. Af en toe hoor je een krekel met dat hoge gekrakeel om aandacht vragen, maar als je in zijn buurt komt dan is het geluid ineens een paar meters verder weg. Na anderhalve week reizen (Axel, Rotterdam, Weeze, Sevilla, Cadiz, Sevilla, Weeze, Axel, Rotterdam, Amsterdam, New York, San Francisco, Yosemite sta ik hier dan met mijn laatste sigaret. Beloofd is beloofd.

Het geluid van rondvliegende helikopters maken ons vroeg wakker. Het gaat deze keer niet een brandje blussen, wat we eerst dachten, maar om onderhoud van de kabels van het elektriciteitsnet. De helicopter hangt doodstil boven de elektriciteitsmast en een werker staat op het randje draden te knopen of iets dergelijks. Na het ontbijt rijden we naar de camping Crane Flat op Yosemite. De wegen zijn smal en ik moet uitkijken dat de spiegels er niet afgereden worden. Yosemite is gewoon een groot naaldenbos, maar wat het zo bijzonder maakt zijn de uitzichten, rotsformaties, uitgezette trails (wandelingen). Het is op heel veel plaatsen adembenemend. We stoppen honderd keer onderweg en op het eind van de eerste dag maken we een zonsondergang mee die echt bijzonder was. De tweede dag rijden we eerst helemaal naar het zuiden en maken contact met bomen van ongeveer 1800 jaar oud en een cirkel van ongeveer 10 meter. Na ruim 3 uur wandelen en boom vibraties maken we weer een zonsondergang mee bij Glacier Point. Na een inspannende rit in het donker, met veel hoogte verschil en bochten in de weg slapen we vroeg en bereiden we ons voor op de Tioga Road en Pas. Gelukkig is de weg open en verwachten we misschien wel teveel na alles wat we gelezen hebben op internet over deze weg.

O ja…… Ik vergeet nog iets te vertellen. Ik moest toch op mijn spiegels letten? Nou van de 4 spiegels zijn er nog drie over. Dat scheelt in elk geval één.

Het was niet mijn schuld, maar het is wel gebeurt. Kon ook niet stoppen omdat de weg erg schuin en smal was. Hoop dat de tegenligger een flinke deuk in zijn dak heeft. Het was zijn eigen schuld.

Tioga Road en Mono Lake.

14 oktober 2009

Het is niet ver rijden vandaag, maar met alle stops onderweg zullen we zeker 5 tot 6 uur onderweg zijn, verwachten Elly en Ik. Overal hoor je en lees je, dat de benzine in het park duurder is als daarbuiten. Dus wat doen wij!!!!! Juist alle benzine kopen we in het park. We hebben de laatste dagen geen telefoon en internet verbinding wat Elly eindelijk wat rustiger maakt. Toch blijft het een druk bazinnetje, want alles moet tot in de puntjes voorbereid en uitgevoerd kunnen worden. Eigenlijk is ze het er niet mee eens dat Elly 2 het niet voor het zeggen heeft in de auto en daar zullen we vanmiddag een sterk staaltje van mee maken.

Maar eerst Tioga Road. Het is in één woord geweldig. Tientallen parkeerplaatsen langs de weg, waar je van het uitzicht kunt genieten. Het is zondag, dus het is heel erg druk op de weg en aangezien Anton niet van plan is om hard te rijden, ontstaat er regelmatig een kleine file achter de bus. Maar dat is niet erg, want regelmatig gaat hij als een echte heer aan de kant van de weg staan en laat alle verkeer passeren.

Als de Tioga pass (bijna 10.000 voet hoog) achter ons ligt, komt er ineens een heel groot, prachtig blauw meer in ons blikveld. Mono Lake is een meer waar het water drie keer zo zout is als het zeewater. Door ecologische omstandigheden en bergen zwarte vliegjes ontstaan hier tufa’s (het zijn net omgekeerde stalagtieten).

 

Bodie, een spookstad waar vroeger veel goud werdt gevonden, is het volgende doel. Elly heeft drie manieren gevonden om er te komen. Na twee keer niet luisteren naar Elly 1 (op advies van Elly 2) staan we na anderhalf uur rijden voor een miezerig wegje met een hek, waar een gewone auto nog niet door durft te gaan. Bodie hebben we dus niet gehaald. Vanavond eten we voor de zoveelste keer pasta, maar dit maal met een andere kleur saus. Direct daarna, het is nog geen negen uur, liggen we plat om morgen héél vroeg op te staan.

Mono Lake – Death Valley – Las Vegas

14 oktober 2009

De wekker loopt om half zeven af om voor half acht te vertrekken naar Death Valley. Het is een rit van bijna zes uur en als er onderweg nog gestopt wordt kost dat zomaar een paar uur. Allereerst wordt er voor het eerst na het vertrek uit San Francisco warm gedoucht. Twee muntjes zijn goed voor 10 minuten warm water en wat kan douchen dan lekker zijn. Onderweg wordt er een big breakfast van Mac Donalds met koffie naar binnen gewerkt. Nog wat brood, vlees en groenten ingeslagen, want in Death Valley is dat niet te krijgen. Voor alle zekerheid wordt er nog een Nuts en een Twix dubbelpak ingeslagen voor de broodnodige energie. Om een uurtje of twee beginnen we ons langzamerhand uit te kleden. Eerst een vest, daarna een trui, dan een T shirt en als laatste gaan de sokken in de wasmand. Van de kou (voornamelijk ’s nachts) komen we in extreme warmte terecht. Buiten is het dus ineens ruim 30 graden, wat voor Death Valley koud is.

Death Valley is een vallei omringd door hoge bergen en het diepste punt is ruim 85 mtr onder de waterspiegel. Door de bergen en de diepte blijft de warmte hangen en zijn zomers temperaturen van ruim 50 graden geen uitzondering. Er groeit niet veel, maar ook hier zijn weer extreem mooie uitzichten en canyons. Death Valley doet zijn naam eer aan: De uitstraling van de hele vallei is ongelofelijk doods. Het hoogtepunt wat wij gezien hebben is het Zabriskie vista point.

Middenin de vallei is een camping met een informatiepunt voor toeristen. Internet is hier gratis, maar werkt zo langzaam dat Elly besluit om de info en een aantal foto’s van de laatste dagen in Las Vegas online te zetten. Elly 1 heeft het de laatste twee dagen erg moeilijk. Elke keer als er een opdracht werd gegeven in Death Valley stuurde zij ons zomaar middenin de rimboe en woestijn links of rechtsaf. Deze keer heb ik dus wel naar Elly 2 geluisterd. Is ook maar weer bewezen dat ik niet zonder haar kan. Na twee dagen dorre droogte, vergezichten, canyons, schitterende kleuren en een week Nationale Parken gaan we nu naar de wereld van het grote geld. Las Vegas.

Las Vegas

15 oktober 2009

Van Death Valley naar Las Vegas moet je oppassen om tijdens het rijden niet in slaap te vallen. Het zijn wegen waar je tientallen kilometers lang geen enkele bocht tegenkomt. Wel komt je maag af en toe in je keel naar boven  als je te hard door de bumps (sterk golvend) rijdt. Ook de omgeving maakt je niet echt vrolijk want de Sierra van Nevada is net zo dor en droog als de vallei van de doden. Vlak voor Nevada worden we ineens wakker, omdat er een bergpas nadert. Ze worden de Red Mountains genoemd en dat heeft te maken met rode lagen in de bergen die vanaf waar wij rijden goed zichtbaar zijn.

Las Vegas is bekend van zijn gokboulevard, maar Las Vegas is ook een stad die erg uitgestrekt is. Bijna alleen op de strip staan hoge “wolkenkrabbers” Voor de rest is het bijna alleen maar laagbouw. Woonhuizen worden hier heel dicht op elkaar gebouwd, zodat er bijna geen tuin is en al helemaal geen privacy. Je kunt bij je buurman zien wat er op het bord ligt. Dat is ook op de RV parken (speciaal voor campers) zo. Je staat in rijen naast elkaar met een tussenruimte van +/- 2 tot 3 meter. Geen gras, maar gewoon grint. Het zijn parkeerplaatsen met een aansluiting voor elektra en water en een afvalput waar je de slang van de camper in kunt stoppen om de afvaltank leeg te maken. Ben je gelijk je eigen rotzooi kwijt als je gebruik maakt van het toilet en de douche in de camper.

Amerikanen zijn trots op hun Hooverdam. Zelfs zo trots dat ze nog steeds in coma zijn van nine eleven en ieder vervoermiddel van boven tot onder controleren op bommen en verstekelingen om de dam maar heel te houden. Bussen en vrachtwagens mogen niet over de dam en ik ben een beetje bang dat het met de wind te maken heeft. Het waait stevig op deze hoogte (2000 foot) en de wind staat haaks op de camper. Na een verloren spiegel (in tien minuten gerepareerd en 45 dollar lichter) heb ik geen zin in meer weggegooid geld. Gelukkig is alle vrees voor niets want dit is de toeristische route en het is stapvoets rijden over een opgeblazen toeristische attractie waar elektriciteit opgewekt wordt en als je cappuccino bestelt krijg je gewoon chocolademelk.

De strip van Las Vegas is ook op hetzelfde principe gebaseerd. Alles moet groot, groter, grootst en nog groter zijn. Alleen maar om het geld wat in jouw zak zit in de zak van een ander te stoppen. Daar heb je als eerste parkeerplaatsen voor nodig en die zijn er volgens mijn telling net zoveel als geldgraai / niet prijs machines. Om bezoekers vast te houden, hoofdzakelijk oudere vrouwen die een probleem hebben met hun overgewicht, biedt je hotelkamers aan vanaf 19,99 dollar per nacht. Succes verzekerd.

Money, Money, Money! The American Dream!

Toch heeft het iets triests. De blik op veel gezichten roept bij mij het gevoel op van: ik mis iets en ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken of oplossen. Hopelijk herken je dit gevoel ook op de foto’s die wij in de casino’s gemaakt hebben.

Toch heeft de strip wel iets. Het is net de Efteling, maar dan voor grote hebzuchtige mensen. Gelukkig heeft Elly het na 2 ½ uur wel gezien en wil ze terug naar de camper. Zonder haar zou ik hier heel veel spiegels ad 45 dollar kapot gegooid hebben.

De eerstkomende dagen is er waarschijnlijk geen telefoon, internet, warme douche, elektra etc, etc.

Je hoort via mail iets van ons (als je dit aangegeven hebt) of als je weer terugkomt op dit webadres zie je vanzelf iets nieuws verschijnen als wij in de gelegenheid zijn!

Hoi, het gaat je goed.

Zion NP

16 oktober 2009

Na het vertrek uit Las Vegas rijden we door naar Zion NP. De naam komt een beetje bijbels over en als je in het park de namen van bergen hoort wordt dat volledig bevestigd. Jakob, Izaäk en nog een hele reutemeteut. Alle namen zijn bedacht door een mormoon en tot op vandaag heeft dat standgehouden.  De rit naar Zion is ook nu weer een lange “rechte” weg van 220 km lang. Daarna duiken we direct de bergen in en het landschap verandert zienderogen. Alle bergen kleuren rood en kleuren nog roder/oranje als de zon ondergaat en het licht verandert.

De camping, vlak voor de ingang van het park, is tot nu toe de duurste die we zijn tegengekomen. Bijna 80 dollar voor 2 nachten. Maar goed, daar heb je dan ook alles voor, zelfs gratis internet met een redelijke snelheid. Helaas ontbreekt het aan vloeibare zeep in het toiletten. Douchen kun je als je een muntje in het apparaat gooit en mag je 6 minuten onder een hete douche staan.

Zion hebben we verkent met de shuttle bus. Er rijdt de hele dag een shuttle door Springdale naar de ingang van het park, waar je overstapt op de Shuttle die door het park rijdt. Iedere 7 minuten vertrekt er een bus en je mag uitstappen en instappen waar je maar wilt. Aan het eind van de route (40 minuten rijden) stappen wij uit en lopen de eerste trail van de dag. De route is beoordeeld als easy. Aan het eind van de uitgezette trail kun je verder lopen, maar dan gaat niet over land, maar door de rivier. Daar krijgen we dus natte voeten van. Droogt vast wel weer als we daar de hele dag verder lopen. Deze trail hebben we in ruim drie uur gedaan.

De tweede trail wilden we ook easy beginnen, maar doordat we linksaf slaan en niet rechtsaf wordt het een verry heavy (voor ons!!!) trail. Na drie kilometer klimmen (maar 61 mtr), klauteren en af en toe een beetje dalen is de Upper Emarald Pool Trail voltooid en zien we een meertje aan het eind van de trail. Dezelfde weg terug en we zien ook de Middle en Lower Emarald Pool Trail. Na weer drie uur inspanning hebben we het wel gezien en is de energie helemaal verdwenen en nemen de shuttle terug en kopen voor het eerst deze dag een kop koffie een doos eieren en een grote emmer Ben en Jerry ijs. Heerlijk om jezelf met dit ijs te verwennen en omdat het nog steeds zo warm is ook om een beetje af te koelen.

Morgen gaan we naar Bryce NP. Eerst door een tunnel die afgesloten wordt voor tegemoetkomend verkeer, omdat de camper alleen maar door het midden kan rijden, omdat de tunnel aan de zijkanten te laag is. Kost 15 dollar, maar het lijkt mij wel apart. In Bryce NP proberen we op de camping  vlak bij Sunrise Point te komen. Dan is het de wekker zetten voor de volgende dag en voor je camper te gaan zitten om een mooie zonsopgang te zien. Op Bryce NP is geen internet, dus het duurt even voor je hoort of we de wekker ook gehoord hebben.

Van Zion via Bryce NP naar Capitol Reef NP naar Monument Valley

20 oktober 2009

Het is nu maandagmiddag half vijf (Utah tijd) en het is dinsdagmorgen half één in Nederland. Barbara is jarig en voor de zoveelste keer zijn Elly en ikke eens niet in de buurt om haar persoonlijk te feliciteren. Maar ondanks dit. Barbara van harte gefeliciteerd!

Gisteren stond de camper op een camping van de Navarro indianen en er was gratis internet. Downloaden gaat wel, maar uploaden kon niet meeer als 100 kb per keer. Vandaar dat alleen de felicitatie van Barbara bij deel 1 staat. Hier kwamen we na bijna drie uur van proberen en nog eens proberen achter, toen ook foto’s uploaden op de Ellant fotosite niet lukte.

De vraag van Barbara of de inspiratie afgelopen zaterdag weg was, kan ik positief beantwoorden. Ikke was nogal moe. Het tempo wat Elly 1 (we staan stil) in de reis gebracht heeft kan ik niet meer bijbenen. Eerst vroeg wakker worden voor mijn doen, dan een paar honderd kilometer rijden 200 tot 400), dan even bijkomen en ’s middags lopen, lopen en nog eens lopen of weer auto rijden. Vroeg naar bed en dan de volgende dag weer precies hetzelfde. Slik al 12 pillen per dag maar moet dat misschien opvoeren naar 24.

Omdat de vermoeidheid toeslaat en dat door zuchten en steunen ook bij Elly wel duidelijk is, vraagt  zij of het wel goed gaat met mij. Ja natuurlijk gaat het goed met mij, wat denk je nou wel.  Toch wordt na enige “discussie”  besloten om twee stopplaatsen Capitol Reef  NP en Arches NP te strepen.  Als ik de volgende dag wakker wordt is het eerste wat ik doe, de gemaakte afspraken in de sloot gooien en de “discussie” opnieuw te voeren.  Ikke wint deze keer.

Het wordt met de camper van Zion naar Bryce NP, naar Capitol Reef NP, naar Monument Valley en dan door naar Page (Whaweap NP) het blijkt een gouden beslissing want het is een ongekend mooie toeristische route. Het verschil in landschap met weidse uitzichten, rotspartijen, bergen, valleien, canyons, woestijn, maanlandschap, beekjes, rivieren, etc, etc. Het is er allemaal. Maar het toetje, een smalle weg met alleen maar haarspeldbochten en waar je 10 km lang zeer steil met zo’n bakbeest daalt, kan ik iedereen aanraden om dit ook eens te doen. Neem er de tijd voor, want onderweg stop je met deze route héél vaak. Elly 1 (we rijden) geeft alleen halverwege (midden in de rimboe) de geest en zegt pardoes: Bestemming bereikt en vergeet alleen te zeggen : zoek het zelf maar uit.  Elly 2 neemt vanaf dat moment de leiding over en manoeuvreert ons  met nog 200 km voor de boeg (3 keer rechtsaf, 1 keer linksaf) naar de juiste plaats in Monument Valley.

Bryce NP heeft ons verrast met alle grillig gevormde rotspartijen in allerlei kleurschakeringen. De rotspartijen (hoodoo’s) zijn door erosie ontstaan en veranderen dus nu nog steeds van vorm. Bijna alle uitzichtpunten in het park hebben we bezocht. Vooral de zonsopgang bij Sunrise is indrukwekkend, maar bij het Bryce Amphitheater zal het nog meer tot de verbeelding spreken. De foto’s bij zonsopgang zijn ook vele malen beter dan van de vorige dag. Van Bryce naar Capitol Reef wordt de weg voor je afgesloten. De camper is te hoog voor de tunnel, dus wordt het tegemoetkomende verkeer tegengehouden door een ranger: ”I sent you one Cruise American!” klinkt het door de walkie talkie naar haar collega aan de andere kant. Wanneer de  laatste auto het stokje aan de ranger afgegeven heeft, mogen wij over de middenstreep door de tunnel rijden: de 15 dollar voor de permit meer dan waard!

Capitol Reef is een heel ander park en het heeft bij mij even tijd nodig om het door te laten dringen. Jammer dat de beek opgedroogd is, anders moet er zeker 10 keer met de auto door het water overgestoken worden. Direct bij het naderen van het park is er een plek op het RV Park Thousand Lakes vastgelegd. Thousand Lakes hebben we niet kunnen vinden. Thousands loofboomblaadjes wel. Die waaiden gewoon om onze oren. Achteraf was de camping die we later in het Nationale Park Capitol Reef tegenkomen, vele malen beter geweest. Een simpele camping, zonder stroom en water, lekker onder de bomen, in de schaduw of zon. Het leek wel een oase in de woestijn.

Monument Valley is het begin van de woestijn in Nevada, maar het uiterste noordelijkste puntje van dit park ligt nog in Utah. Als we het park binnen willen rijden moeten we 10 dollar betalen voor de gift shop en het restaurant. Het visitor center wordt verbouwd en met de camper mogen we niet verder het park in. Dat betekent dat we rechtsomkeert gaan en op het RV park wel besluiten wat we verder gaan doen. Da’s dus nu nog niet bekent .

Monument Valley

21 oktober 2009

Heb je wel eens een vrouwtje van 90 pootjes zien geven als een hondje. Ik vandaag wel. Wat is er gebeurt? Vandaag gaan we in Monument Valley, een gebied in Navajo Nation Tribal Park (grondgebied van en beheerd door Navajo Idianen), een toeristische tour meemaken. Ik ben niet zo van die toeristische poespas, maar omdat de camper direct in het mulle zand zal stranden, heb ik maar ja gezegd. Elly zou toch gegaan zijn omdat zij dit al 10 weken geleden in het roadboek heeft vastgesteld.

Voor 100 dollar worden we drie en een half uur bezig gehouden met kijken naar bergen waar je een totempaal, aap, draak, konijn, adelaar, sun eye, sun wind en de drie zusters moet herkennen. Op mijn leeftijd gaat dat toch nog ietwat te snel en herken ik maar alleen een vliegende schotel, ook al rijdt Jovana maar 15 mile per uur. Jammer genoeg ziet Jovana de vliegende schotel niet. Elly herkent Snoopy, die op zijn rug gevallen is, wel. Héééél duidelijk Anton. Goed kijken!!!!!!!!!.

Als onze truck, geladen met 13 volwassenen en 2 kinderen (700 dollar!!!!!!) de vallei in colonne binnen rijdt (alleen al 6 trucks van Gouldings = 4300 dollar) vraag ik me af wat ik hier doe. Volhouden is de opdracht, want er is betaald en lopend terug is geen optie. De truck stopt regelmatig en iedereen mag uitstappen. Na alle “foto”stops krijgen we na ongeveer een uur drie playboys in zicht waar je, als je last hebt van hoge nood, je leeg kunt laten lopen met behulp van een doosje tissues.

Het hoogtepunt van de tour is het Navajo museum. Op een kale vlakte tussen de rood bruin oprijzende en indrukwekkende bergen rondom ons stappen we, na een lange toeter van de 4 wheel drive om oma wakker te maken, een lemen hut binnen. Met haastige spoed komt oma van 90 in haar zondagse kleren en volledig opgemaakt naar deze hut gehuppeld met een tasje aan haar arm. In de deuropening blijft ze staan om iedereen de gelegenheid te geven foto’s te maken en als dit achter de rug is gaat ze zitten op een houten stoeltje in de hut. In iedere hand pakt zij naast zich een langwerpig plankje met korte spijkers. De reisleider, in cowboy tenue, geeft haar op een plankje wat schapen wol van haar eigen schaap die zij ook, volgens Jovana, zelf geschoren heeft. Automatisch gaan de handen heen en weer en na verloop van tijd is de wol zo ver dat er een draadje gespind kan worden. Een aangewezen vrijwilliger met lang haar krijgt het draadje achterop haar hoofd om een paardenstaart te maken. Tussen neus en lippen door wordt ook nog verteld dat oma dagelijks paard rijdt. Na applaus van iedereen grijpt oma naast zich en schuift een houten box met een smalle gleuf naar voren. Iedereen grijpt naar zijn kontzak of zoekt in haar handtasje naar wat dollars en alles verdwijnt in het smalle gleufje. Voor het eerst komt er een brede grijns op haar gezicht en wij verlaten haar met een goed gevoel in onze buik.

Shit, shit, shit!!!!!!!! Wat doe ik hier! Oma geeft pootjes en ze wordt er nog voor beloond ook?

Ondanks alle cynisme van hiervoor, als ik gewoon om mij heen kijk en luister naar de woorden van Jovana die met passie kan vertellen en mijzelf niet stoor aan die toeristische poespas, is de tour leuk en inspirerend en wilde ik deze ervaring niet missen…….

In de middag rijden met een gangetje van 50 – 55 mile per uur naar Page waar het Wahweap NP is. Dit is een NP aan het water en het meer wordt Lake Powell genoemd. Lake Powell is ontstaan door het bouwen van de Glen Canyon Dam, die je kunt bezichtigen na een complete vliegtuig – veiligheids -check (inclusief schoenen uittrekken) achter de rug hebt en de poortjes niet gaan piepen. Nine eleven heeft ook hier zijn sporen nagelaten.

Lake Powell – Big, Bigger, Biggest – Mooi, Mooier, Mooist! –

22 oktober 2009

We kijken allemaal wel eens op RTL 4 naar miss TV America (1) – kan even niet op haar naam komen – die o.a.nogal wat aandacht besteed aan pizza en hamburger overgewicht. Zelf hoort ze er ook bij. Regelmatig probeert ook zij haar rondom cirkel iets minder te maken. In de afgelopen weken heb ik veel dikke mensen gezien (voornamelijk zwart) en als ik dikke mensen schrijf, dan zie ik ook echt big, bigger, biggest. Vrouwen waarvan de XXL beha zover uitgerekt is, dat het een dubbele XXL metrekverband geworden is en bij de heren zie je geen appelvorm, maar een dubbele XXL peervorm met kuiten als kastelen, waarvan je denkt dat deze bij de volgende stap zullen breken en als dat niet gebeurt de buik met 90 graden zal draaien en na contact met de grond als een bom uit elkaar zal barsten. De kapitein van vanmiddag, bij onze derde toeristische tour (!!!), heeft een cirkel omvang van ruim drie meter – van kont naar piemel naar kont -. That’s big, bigger, biggest, man!!!!!!!

Maar de foto tour (toeristische tour 2) van vanmorgen is voor mij, tot nu toe, hét hoogtepunt van deze reis. Bij Page zijn twee Canyons (upper en lower canyon) die je onder begeleiding kunt bezoeken. De foto tour heeft Elly in het voorwerk ontdekt en na het lezen van diverse reacties op internet is Mylo van Antolope Slot CanyonTours van Chief Tsosie – 55 S Lake Powell Blvd – P.O. box 338  Page AZ 86040 – als beste naar vorengekomen. Met Mylo, 3 andere fotografen, Elly en ikke zij de gek, hebben we in de Upper Canyon foto’s kunnen maken met kleuren, vormen, schaduwen enlichtinval die je met het blote oog niet ziet. De twee uur zijn voor mij veel tekort en daarom staat vanaf nu deze plaats op mijn verlanglijstje om hier terug te komen. Elly denkt daar hetzelfde over. Dit is echt Mooi, Mooier, Mooist!

De boottocht bovengronds van de Upper Canyon, met de kapitein die niet om mag vallen, viel hierna een beetje boel tegen. Maar ja, je kunt niet alles op één dag hebben. Morgen komt, als het goed is, een nieuw hoogtepunt: THE GRAND CANYON !  Er staan twee overnachtingen gepland maar het worden er waarschijnlijk drie.

Internet zal niet lukken en telefonisch bereik is er niet! Voor het vervolg van dit verslag en onze belevenissen zul je dus even geduld moeten tonen. Als alternatief kun je, als  support, een berichtje achter laten. Vinden we best leuk!

(1) Oprah Winfrey!

Grand Canyon

25 oktober 2009

“Anton, Anton, waar zit je nou weer. De bus gaat weg” hoor ik Elly roepen!  “Ja, ja, ik kom er aan. Rustig aub”. Net op tijd heb ik alles in de fototas gepropt. Met een handvol zonnekappen stap ik snakkend naar adem de bus in en rij met de groene buslijn terug naar het beginpunt. “Je wist toch dat ik daar bij die afgrond zat. Ik was bezig om die condor op de foto vast te leggen” probeer ik nog. Het helpt niet echt. Moses mina wat is die condor een groot  en indrukwekkend beest zeg. Ruim 2 ½ meter breed en de lucht hoor je suizen als ’t ie een paar meter boven over je heen vliegt. Elly zegt nu (zaterdagavond) dat ze mij niet geroepen heeft, maar wie zou ik dan gehoord hebben of droomde ik een beetje? De foto is in elk geval volledig gelukt en hoeft niet eens uitgesneden of verscherpt te worden. Het stof in mijn camera wordt wel pijnlijk zichtbaar.

Van donderdagmiddag tot zaterdagmiddag zijn we in de Canyon en maken we twee keer een Sun Set en één Sun Rise mee. De Sun Rise is het mooiste als je maar ruim een uur voor Sunrise aanwezig bent. Dan zie je de mooiste kleuren die ook op beeld zijn vast te leggen. Zo gauw als de zon in beeld komt worden de schaduwen steeds harder en donkerder en wordt de foto te zwart. Dus opstaan om vijf uur. Met de Camper naar de parkeerplaats bij de Rode Busdienst. Eindje lopen en ??? Verdomme, bus net weg. Shit! Shit! Shit!  Sta ik daarom zo vroeg op?

Met veel te veel zelfmedelijden sta ik bij de bushalte te stampvoeten en te blauwbekken in de kou. Net goed, moet je maar direct je bed uitkomen en niet nog tien minuten blijven liggen als de wekker gaat!!

Om zes uur komt de volgende bus en nog net op tijd (6.15 uur) komen we bij Mohave Point waar we het rijk helemaal alleen hebben. Alle andere bus pagagiers zijn bij Hopie Point uitgestapt, maar daar hebben we gisteravond al een Sun Set meegemaakt. Na Sun Rise in de cafetaria gegeten (nooit doen het is goedkoop maar niet te vrtn). Dessert Vieuw, Mather Point, en nog wat andere uitzichtpunten hebben we bezocht. Voor de Sun Set moet je bij Hopie point zijn en voor Sun Rise geeft de buschauffeur Dessert Vieuw als advies. Maar dan moet er, als je net wakker bent, minimaal een uur gereden worden voordat je bij dit punt bent en vier uur op  vindt ik teveel van het goede. De wandel trails hebben we ook maar niet gedaan. Een kilometer dalen lukt altijd, maar een kilometer stijgen zit er voor mij niet meer in.

Ook het warme eten (diner noemen ze het) is ’s avonds in een andere cafetaria niet te vrtn. Af en toe heeft de telefoon verbinding en wordt er met Daniël een SMS gesprek gevoerd. Marian is jarig, Mats is ziek ivm zijn boventanden, verder alles goed, wordt er doorgegeven. Marian, als je dit leest, alsnog van harte gefeliciteerd.  Alhoewel de telefoon af en toe verbinding heeft, internet is hier in de cafetaria’s uitstekend. Dat gebeurt vaker de afgelopen weken. Kost niets en een Wi Fi verbinding is zo gemaakt.

Na het bekijken van alle foto’s van de afgelopen twee dagen besluiten we om morgenvroeg door te rijden naar Lake Havasu en niet nog een dag in de Grand Canyon te blijven. Het is hier geweldig maar een beetje van hetzelfde als je geen wandeltochten, paardentochten, ezelvervoer, bezoeker centra, giftshops, kerken, ziekenhuis en andere uitspattingen in je hoofd haalt .

Het is na anderhalve dag genoeg en de Grand Canyon laat bij ons alle twee een geweldige indruk achter.

Lake Havasu. – Eindelijk hoeft er niets meer.

25 oktober 2009

Ga eens een meter naar links, kijk eens naar rechts, kijk eens naar links. Sta eens op.  Ga eens 5 meter naar links. Kijk nog eens naar links. Kijk nog eens naar rechts. Allemaal opdrachten die zonder discussie worden uitgevoerd om de zonsondergang van deze dag op beeld vast te leggen. Deze zonsondergang is de meest romantische tot nu toe. Ruim een uur na het verdwijnen van de zon zijn we nog bezig opnames te maken omdat de kleuren en vormen in de lucht constant veranderen. Na alle Nationale Parken is dit weer eens heel wat anders en een complete verademing.

Welke foto Elly hierboven plaatst weet ik niet maar er zijn nog veel meer sfeerfoto’s van de zonsondergang die je bij foto’s in het album Lake Havasu kunt bekijken.

De camper staat aan de waterkant. Speetboten met en zonder waterskiërs vliegen van de ene naar de andere kant.  Een bruidspaar met veel familie en vrienden vieren hun feestje en de zwarte kat van de buren is ontsnapt. De heer des huizes loopt in paniek rond en vraagt en vraagt en vraagt, maar de kat is weg en blijft weg. Gelukkig heeft de buurman ook nog twee hondjes bij zich.

Er is een restaurant, café, lege winkel, douches, toiletten, wasmachine, elektra, water, BBQ, casino (20 min), golfterrein (20 min.), London Bridge, afvalcontainers en alle overige uitwerpselen worden direct in het chemisch afvalputje gedumpt als de slang lang genoeg is. De onze is dus tekort. Oh ja en je kunt ook nog paardrijden, je eigen bootje in het water leggen en uithalen en er moet ergens ook nog een zwembad zijn

Na de reis van de Grand Canyon via Route 66 (je weet wel van …) ontstaat het gevoel dat één dag tekort is bij Elly en mij. We staan met de camper op “Sandpoint Marina and RV Park in het zuiden van Havasu. Hier hoeft helemaal niets meer.  Morgen (zondag) gaan we dus niet naar Joshua Tree, maar blijven hier en moeten we oppassen om niet te verbranden. Het is hier heerlijk warm, zonnig en niet bewolkt. Dat wordt dus smeren en nog eens smeren met factor 25.

Wat er maandag op het programma staat is ook niet zeker. De enigste zekerheid die er nu nog is, is dat we dinsdagmiddag de camper in moeten leveren, woensdag naar New York vliegen en dat er van hier naar LA nog ruim 500 km gereden moet worden. Dat doen we maandag of dinsdag. Je ziet het of hoort het wel. Ik ga eerst mijn boek .– Het spel van de engel – van Carlos Ruiz Zafón uitlezen.

Lake Havasu. – Yoshua Tree

27 oktober 2009

Onder het genot van de laatste baccardi, een literfles kost hier maar 11 dollar (+/- 8.00 euro) en de maan hoog in de lucht wordt dit de laatste nacht in de camper. Gisteren (zondag) viel het weer een beetje tegen. De dag om met hulp van factor 25 in de zon te bakken is jammerlijk mislukt. De stoel waaide onder je kont vandaan als je wilde gaan staan. Het is een dag geworden van lezen, sms ‘en met Barbara en Mirjam, internetten, e-mail lezen en de laatste info en de berichten op ellant.reismee.nl te plaatsen en te lezen. Maar het lekkerste van de hele dag is een heerlijke hete douche waar je niet voor hoeft te betalen en die net zolang stroomt totdat je zelf de kraan dichtdraait. De heerlijke pan met spaghetti en vers gebakken groente met saus komt niet leeg dus koken we vandaag nog wat spaghetti erbij en er is weer een complete warme maaltijd. Kunnen we Walmarkt ook voorbij rijden.

Meestal vallen de laatste dagen tegen, volgens internet, als de canyons en alle overige Nat. Parken achter je liggen, hoor ik van Elly. Lake Havasu was een verademing en Joshua Tree, vandaag bezocht, viel beslist niet tegen. Het is anders. Mooi en toch indrukwekkend. Arch Rock (0,5 km lopen) is een aanrader en de Hidden Valley (1,6 km lopen) mag je niet missen. In deze vallei wordt op diverse plaatsen met het handje tegen de bergen opgeklommen, wat natuurlijk om foto’s maken vraagt. Mijn schreeuw om een e-mail adres is niet beantwoord, dus de foto’s mogen geplaatst worden.

De laatste twee weken loop in elke keer te zoeken naar een fotoboek over de canyons. Alles in kleur en niet wat ik zoek. In het visitor centrum van Yoshua Tree kwam ik vandaag een fotoboek tegen van Ansel Adams, volledig zwart wit en meer mijn stijl. Die staat dus daar niet meer op die plank.

Zo, nu alleen nog de camper schoonmaken, inpakken, inleveren, slapen in het hotel en lekker naar New York vliegen. Zullen we  eens proberen de credit kaart op zak te houden. Ben bang dat Mirjam en Elly het daar niet mee eens zijn. Een oplossing is om elke dollar die Elly uitgeeft op te tellen en dat getal ook in dollars voor mijzelf uit te geven……

“I don’t wanna fight with you”, zegt ze en loopt weg.

29 oktober 2009

“But I do” is mijn directe reactie aan de dame achter de  luguage balie. Er is een koffer te zwaar. Samen 49 kilo maar zo werkt het hier niet meer tegenwoordig. 1 persoon geeft 1 koffer af en die is maximaal 25 kilo. Optellen, ook als je met twee personen reist, is verleden tijd. Klopt toch helemaal niets van en betalen wil ik niet. Dat hoefde per slot van rekening in Amsterdam en New York ook niet. Mijn boosheid verdwijnt in twee tellen als de ladychief (op mijn verzoek) het verhaal aanhoort, mij glimlachend aankijkt en de paspoorten en boarding passen terug geeft en snauwt: “We can’t accept your luguage, or you pay 150 dollar (5 minuten geleden was dat nog 50 dollar) because you’re international flight. Elly wilde al 50 dollar betalen, maar na het horen van dit bedrag gaat ook zij overstag. Samen zitten we op de vloer achter twee geopende koffers en stoppen zware dingen van de ene koffer in de andere koffer. Op de weegschaal zien we dat de grote koffer 50 pond en de kleinere 45 pond weegt. Bij mevrouw Don’t Fight wegen de koffers 46 en 51 maar dit keer geeft ze geen commentaar meer. Het lijken wel Ryan Air toestanden die we een aantal weken geleden met Gall & Gall ook al hebben meegemaakt. Het is beschamend, vernederend en nodigt niet uit om nog eens met deze maatschappijen te vliegen.

Bij de eerste veiligheid check krijgen we een stempel en bij de tweede check, zonder schoenen, riem, vest, rugzak, portemonnee, computer, nog wat kleding, paspoort, boarding pas en het net gekregen veiligheidsstempel, begint de laatste poort gelukkig niet te piepen als ik daar voorzichtig doorloop om mijzelf niet nog verder te moeten uitkleden of om als alternatief eens stevig gefouilleerd te worden door de dame die aan de andere kant op me staat te wachten. Hoera, we mogen vliegen. We zijn goedgekeurd. Het vee mag instappen! Volgende keer neem ik liever de bus of de trein!

Elly 1 (Tom Tom) heeft ons voor de laatste keer van hele goede adviezen voorzien. Zonder ook maar 1 keer verkeerd te rijden dwars door Los Angeles is de camper, met nog wat extra schade van een boom die we tegenkwamen, ingeleverd. Na de controle kost het niets extra’s en zijn er 21 mile minder gereden als de afgesproken 2500 mile (3750 km).

Op het JFK vliegveld in New York stappen we, na onderhandeling over de prijs, in een taxi en laten ons 45 mile vervoeren voor 120 dollar. Als de taxi stopt staan Henk en Mirjam ineens bij het raam van de taxi. Mirjam glimlacht op de voor haar bekende vriendelijke wijze en daardoor krijg ik het gevoel van bijna thuiskomen. Met z’n vieren eten (2x big staek en 2x pasta) en drinken we nog wat, maar om ruim 10 uur New York tijd (drie uur ’s nachts in Nederland) is het de hoogste tijd om naar bed te gaan. Morgen gaat Henk zijn startbewijs voor de NY marathon halen. Hij is er helemaal klaar voor en heeft er zelfs zin in. Gelukkig hoef ik alleen maar te kijken en een oranje pet op te zetten en te zwaaien met een oranje vlaggetje als we Henk zondag a.s. zien hardlopen. Misschien spring ik ook nog wel een keer omhoog.

Manhattan, here we come!!!!!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.