2016 Japan

Koffer gepakt, fototas bijna gepakt (je weet nooit of de camera nog nodig is), klaar om te vertrekken voor een nieuw avontuur: een rondreis door Japan met Lia! Ik ga proberen jullie op deze reis op de hoogte te houden van onze avonturen!
Morgenochtend om 6:30 uur brengt Mirjam (met Toine en Quin) ons naar Kapelle en vandaar gaan we met de trein (upgrade voor 1e klas?) naar Schiphol! Dat gaat een kort nachtje worden!
Maar …. ik heb er zin in!

Japan

Eerste ervaringen in Japan

En daar zijn we dan: in de overvolle stad Tokyo, wat een mensen! Maar alles verloopt zeer gedisciplineerd: netjes in de rij wachten voor de metro, boot of voor een hapje eten! De meeste Japanners ritsen netjes, proberen de laatste mensen ook nog in de metro te proppen, en nog veel vaker merk hoe beleefd Japanners zijn. (uitzonderingen daar gelaten!)
Dank zij Laurens, onze reisbegeleider, weten we hoe we ons moeten gedragen: niet praten in de metro, netjes links lopen, niet “in een wolk” wachten voor de metro ….
Gelukkig leert hij ons ook hele praktische dingen, zoals hoe reist je met de metro, hoe kom je weer terug in het hotel, hoe bestel je je eten (weinig japanners spreken engels) en nog veel meer praktische dingen.
Maar al met al zijn we al weer een paar dagen van huis: na een lange reis (elf uur vliegen naar Hongkong, daarna drie en een half uur wachten en dan nog eens vier uur vliegen naar Tokyo) werden we op het vliegveld verwelkomt door Laurens. Met de bus nog anderhalf uur naar het hotel, en na een opfrisbeurtje toch nog maar even Tokyo in, zodat we zo snel mogelijk onze jetlag te boven konden zijn.
Eerst met de metro naar het drukke oversteekkruispunt Shibuya.EL_20160508_043-7

‘s Avonds lekker gegeten (door de instructies van Laurens kregen we op ons bord wat we besteld hadden!) de één met stokjes en een ander met een lepel!)

Al met al een enerverende eerste dag …. nu vallen de luikjes dicht ….!

Dag 3 alweer …

Vanmorgen eerst naar de indrukwekkende vismarkt Tsukiji geweest. Helaas mogen toeristen niet meer ‘s morgens vroeg bij de veiling van de vis aanwezig zijn, maar het is wel bijzonder om langs de vele kraampjes met verse vis en de vele vissoorten te lopen.
Nooit geweten dat er zoveel soorten vis en schaal en schelpdieren zijn.

Daar vandaan naar een stukje groen tussen alle hoge gebouwen, de Hama-rikuy gardens waar veel pine bomen en ceders staan. Sommige al heel oud en gestut door bamboepalen. Niet echt spectaculair maar we kunnen ons voorstellen dat als je hier woont dit een aangename plek is. Het ligt bovendien aan de Sumida rivier.
Vanuit het park vertrekt de rondvaart over die rivier, die via de haven naar Asakusa vaart. Een heel eind over de rivier met eindeloos veel bruggen gevaren. Aan boord vast 2 gepensioneerde bruggenbouwers, ze hebben de hele trip gefilmd en de bruggen, eerst aan de voorkant om vervolgens om te draaien en de achterkant ook nog maar te filmen.


In Asakusa naar de Senso-ji shrine, een van de grootste in Tokyo.
Vervolgens even een neusje high-tech. PEPPER, de robot die emoties kan herkennen en daar op reageren. Worden in Japan ook proeven mee gedaan met ouderen, als een “kunstverzorgende” en gezelschapsdame/heer. Jammer dat Pepper alleen maar Japans spreekt en verstaat!
Daarna weer totaal iets anders, Takeshita street (Harakuji district) een straat vol winkels met de meest onvoorstelbare kleding,. Vooral voor de meisjes, die zich volledig omtoveren in levende poppen. Alle is aan gepast, lingerie , schoenen, sokken, jurkjes enz.
Uiteraard ook bijpassende make-up en pruik.
Ook jongens gaan zich hier te buiten aan extreme kleding en vooral ook pruiken.

Van de drukte van de Takeshita street naar de serene rust van de Meiji-jingu shrine. Door een mooie Tori (toeganspoort) en een wandeling door de stilte van het bos bereikte we de shrine (in een tempel staan beelden, in een shrine niet) waar we in alle rust van konden genieten. Een minpuntje was de regen, die maar op ons neer bleef vallen …. maar ja, al het goede komt van boven!

Als laatste nog een keer naar de Shibuya kruising en daar hebben we het donker zien worden boven Shibuya …. een geweldig uitzicht met alle lichten, lichtreklames, het treinstation, en natuurlijk ook de kruising … alleen nu in de regen, dus alleen maar paraplu’s te zien!EL_20160509_257-6

Fietsen in Kamakura

Vandaag staat in het reisschema een excursie naar Kamakura gepland. Een zeer toeristisch, maar eigenlijk best leuk stadje een uurtje treinen vanaf Tokyo.
We moeten weer even wennen aan de Japanse discipline: links op de roltrap, want er vliegen wel heel veel kantoormensen ons voorbij!
In Kamakura aangekomen lopen we naar de fietsverhuur en krijgen we de keuze uit een fiets met versnellingen of een met trapondersteuning. Als echte Zeeuwen gaan Lia en ik voor de versnellingen, waar we later best spijt van hebben gehad, want soms was het flink berg op!
Fietsen mag, zowel op de stoep als op de weg, wel links natuurlijk! Nu zien we dat de Japanse regels niet altijd opgaan, want op de stoep wordt zowel links als rechts gefietst, en de voetgangers zijn meestal niet zo galant om aan de kant te gaan voor fietsers. Kortom het was een heel avontuur: op de fiets door Kamakura! Niet in de laatste plaats door onze kaartleesmethode: we hebben heel wat kilometertjes omgefietst, zelfs 2 x de zee gezien …. en die lag helemaal aan de andere kant van het stadje!

Elly op de fiets in Kamakura
Elly op de fiets in Kamakura

Gelukkig hebben we nog 3 tempels en een shrine gezien: de mooiste en meest indrukwekkende was de Hasedera tempel. Het was de eerste van vandaag en ook degene die het meest bij gebleven is! Hele series Buddha’s, mooie tuinen en een geweldig uitzicht!


Bij de Grote stenen Buddha waren het vooral de picknickende schoolkinderen, die het heel plezierig maakten.

Samen op avontuur in een wereldstad

Daar ga je dan …. twee Zeeuwse meiden op stap in Tokyo!
Ja, we hebben een vrije dag vandaag en na alle wijze lessen van Laurens moeten wij toch samen de weg vinden in deze wereldstad! En …. ja hoor, we zijn er zonder kleerscheuren vanaf gekomen!
Vanmorgen eerst met de metro naar het Uenopark, een groene oase, waar ook veel Tokyoërs zich verpozen. Nou dat hebben we gemerkt: wat een mensen! We hebben er wat rond gewandeld en wilden naar de dierentuin twee reuzenpanda’s bekijken. Maar toen we in de buurt van de dierentuin kwamen stond er een rij van (kleine schatting) duizend mensen voor! De keuze was snel gemaakt …. we wilden net terug lopen, toen een suppoost ons naar de dierentuin verwees, de rij bleek voor het Tokyo National Museum te zijn …. wij konden gelijk doorlopen! Veel dieren gezien en twee slapende panda’s ?!EL_20160511_057-1
Nog wel een uitvoering gezien van een groepen kinderen, die Japanse voorstellingen gaven. Leuk om te zien.
Nog even op zoek geweest naar een markt onder het station, maar die hebben we helaas niet gevonden. Dan maar weer de metro in! Uitgestapt bij Tokyostation en op weg naar het Keizerlijk Paleis met z’n mooie tuinen. Die hadden we snel gezien, maar we hebben veel meer plezier gehad bij het kijken naar Japanners, die een dichte poort, of een hoekje van het paleis op de foto zetten! Meer was er niet te zien!EL_20160511_094-2
Dus maar weer de metro in (wat zijn we blij met onze suicapas: ov-kaart!) en nu op zoek naar een oplader voor camera van Marion. (Lia heeft nog geen foto kunnen maken, de oplader was kapot en de batterij leeg!) En, je gelooft het niet, die hebben we gevonden, helaas wel met een Japans contact ….
Die twee Zeeuwse meiden redden zich toch maar best in zo’n grote stad!

Dit was onze laatste dag in Tokyo, morgen vertrekken we Matsumo. Nog even een paar laatste fotootjes uit Tokyo:

Mount Fuji

We zijn “lucky ones”.
De Mount Fuji (de hoogste berg van Japan, 3776 m hoog) is maar 30% van het jaar zichtbaar! Meestal wordt hij aan het oog onttrokken door een dikke wolkenlaag. Maar bij het opstaan zagen we al een helder blauwe lucht: een goed voorteken! En ja hoor, we waren Tokyo nog niet uit of we zagen in de verte z’n besneeuwde top uitsteken boven de stad. Natuurlijk moest er op een parkeerplaats even (denk erom 5 minuten!) een fotostop gemaakt worden, zodat we kunnen bewijzen dat wij de Mount Fuji gezien hebben. Een gezegde luidt: als je de Mount Fuji gezien hebt moet je terug komen! Dus ….

Van Tokyo naar Matsumoto

Vandaag met de bus naar Matsumo en met een paar stops en een bezoekje aan een Wasibi boerderij zullen we rond 14:00 uur aankomen in het hotel.
Het verhaal over Mount Fuji hebben jullie al in een eerder blog kunnen lezen.
De volgende stop was het bezoek aan de Wasibi boerderij, daar veel geleerd over wasabi: Wasabi is een wortel, die veel helder, stromend water en een min of meer constante temperatuur nodig heeft om te groeien. Het zaadje wordt geplant in een pot en wordt daarna geplant op stenen tussen stromend water. De wortel heeft 2-3 jaar nodig voordat hij geoogst kan worden. Hij wordt geraspt gebruikt en oxideert heel snel. Verse wasabi smaakt lang zo sterk niet als de Nederlandse wasabi paste (daar zit oa mierikswortel bij), maar wel lekker pittig! Nog een lekker wasabi ijsje gegeten, dat smaakte eigenlijk gewoon naar roomijs …
In de winkel was nog van alles te koop: Wasabi bier, -chocola, -borrelnootjes, -koekjes, -snoepjes en nog veel meer. Wij hebben natuurlijk niets gekocht (Hollanders he?) Maar het was grappig om te zien wat er allemaal met wasabi verkrijgbaar is!

Aangekomen in het hotel in Matsumoto even met de benen omhoog gezeten en daarna op stap voor een wandeling van 20 minuten naar het Kasteel, dat wordt gezien als een van de drie mooiste kastelen van Japan. Onderweg nog even geld gepind, want alhoewel Japan het land is van de vooruitstrevende techniek kan je bijna nergens met pin of creditcard betalen, alles gaat nog contant!
Even rond het kasteel gelopen, wat het fotootjes gescoord en daarna nog langs het Museum of modern Art gelopen: helaas te laat om naar binnen te gaan, maar wel gave dingen gezien!

Vanavond een heel avontuur beleefd bij het eten! We kwamen een Koreaans restaurant tegen en dat leek ons wel wat: weer eens iets anders! Nou dat hebben we geweten!
Het restaurant leek gesloten, maar de deur was open, en hoe verder we de gang in liepen des te geheimzinniger het werd! Uiteindelijk kwamen we bij een jongedame, die geen woord Engels verstond. Ze maakte ons duidelijk dat we onze schoenen uit moesten doen en op blote/kousevoeten werden we naar onze tafel geleid … nou tafel: een apart hokje met een lage tafel (op vloerhoogte), gelukkig was er een kuil onder de tafel, waar we onze benen kwijt konden. De deur ging dicht en even later werd ons duidelijk gemaakt hoe we konden bestellen … op een soort displaytje aan het eind van de tafel (bijna alleen maar in het Japans, gelukkig met plaatjes!). Er werden gloeiend hete kooltjes gebracht en alles wat we op de display aangaven werd binnen 5 minuten op tafel gezet! We hebben zo heerlijk kunnen barbecuen met onbekende producten! Maar het was super en een hele ervaring!!!

Nog even een avondwandeling naar het Kasteel:EL_20160512_136-bewerkt-6
Ook van dit hotel nog even een plaatje van het uitzicht uit onze kamer in Matsumoto Tokyu REI:EL_20160513_001-1

Van Matsumoto naar Takayama

Met de Highland Expres Line vol toeristen en enkele locals zijn we vanmorgen door de Japanse Alpen gereden naar het pittoreske plaatsje Takayama. Dit dorp heeft door zijn geïsoleerde ligging in een vallei zijn oude charme weten te bewaren. Je ziet hier nog veel traditionele houten huizen, uitgevoerd met schuifdeuren en -wanden om in de hete en vochtige zomers enige verkoeling te creëren.

Hier nam Laurens ons mee voor een rondleiding annex proeverij door de oude stad. De eerste proeverij was een spiesje met Hidabeef: vlees van Wagyu, een van oorsprong Japans runderras. Het vlees is sterk dooraderd, waardoor het zeer mals is. Het is ook zeker niet goedkoop, maar we hebben genoten van het spiesje van € 8,-.

Toen op naar de sake-proeverij …. dat was zeker ook niet te versmaden. Een proeverij van 3 soorten sake zouden we krijgen. Uiteindelijk zijn het er 6 geworden!!

Sake is een rijstwijn, waar voor de bereiding rijst, zuiver water en schimmels nodig zijn. De rijst moet wel eerst gepolijst zijn(het schilletje eraf) en de kwaliteit van de wijn is afhankelijk van de mate van polijsten. Net zoals bij wijn zijn er grofweg 3 varianten: we begonnen met een frisse fruitige, van de hoogste kwaliteit, daarna een iets drogere, en als derde een droge sake. De eerste en de laatste vonden wij het lekkerst. Ook hebben we nog een ongefilterde sake gedronken, die was een beetje melkerig, eigenlijk leek het een beetje op baileys. Als laatste drankjes, mochten we ook nog twee jeneverachtige sakes proeven. Ook weer lekker! Toen hadden we wel genoeg alcohol gehad!! We zijn al dronken van het opschrijven van al die alcohol ….

Toch maar verder naar de volgende proeverij: hidabeef kroketten, ook die gingen er wel in! Nog even een misosoepje, dat eigenlijk wat minder in de smaak maar als je toch in Japan bent moet je het geproefd hebben …. Als laatste kregen we een vruchtensapje van yuzu (een Japanse citroen) met honing en aangelengd met 5 delen water. Dat was lekker fris!

Vanavond moesten we natuurlijk wel hidabeef eten! Zo gezegd zo gedaan: volgens Laurens hebben wij een plaatsje kunnen bemachtigen in een van de betere hidabeef restaurants! Daar hebben we sukiyaki van hidabeef gegeten: voor een Luitjens lastig om zonder knoeien met stokjes sukiyaki te eten, maar het was heerlijk en de vieze tafel was voor de bediening.

Takayama en op weg naar Kyoto

Vanmorgen op tijd de wekker (7:00 uur) om op tijd naar twee lokale markten te gaan. Uhh … lokaal, zeg maar toeristisch! Maar wel leuk! Veel kraampjes van lokale boeren, die hun handelswaar (groenten, rijst, bloemen uit de tuin en huisvlijt) aanbieden. En daarnaast de toeristische kraampjes met veel hout, hobby, huisvlijt, kruiden, gelukspoppetjes en heel veel proeverijtjes van voor ons iets we we niet kenden! Leuk en lekker veel geproefd (ook wat gekocht!)

Na een wandeling langs de rivier nog een bezoekje gebracht aan het Yoshimahuis van een rijke sake koopman uit vroeger tijden. Onvoorstelbaar wat voor een groot huis er schuilt achter die kleine gevel.


Om 14:00 uur was het weer verzamelen voor de exprestrein naar Nagoya. Dat was een zit van 2 1/2 uur weer door de Japanse Alpen, dus prachtig uitzicht. Ook nog even gekeken bij de machinist en dat verhaal vertel ik nog wel …. 
In Nagayo overgestapt op de Shinkansen, een hogesnelheidstrein, die 300 km per uur rijdt. De afstand die we overbrugd hebben met de Shinkansen, was de afstand van Amsterdam naar Maastricht en dat in een half uur! Dat kan al jaren in Japan!!

Na aankomst weer een duidelijke rondleiding door Kyoto Station van Laurens: we weten weer waar we moeten zijn voor eten, boodschappen en geld pinnen. We hebben dagkaarten voor de bus en weten ook hoe de bus- en de buskaart werkt! Dat zal ons weer goed van pas komen!
En, niet te vergeten, we hebben gezien hoe mooi dit station is: ik ga hier in deze dagen zeker nog een keer terugkomen!!

Kyoto

Het was even zoeken vanmorgen naar de goede bus! De instructie van Laurens was prima, maar ja, wat doen wij daarmee ….
Gelukkig hebben we de juiste bus gevonden en konden we op weg naar het Aoi Matsuri festival, een festival dat al stamt uit de 6e eeuw, waarbij allerlei geschenken vanuit het Keizerlijk paleis naar de goden gebracht werden. Zo’n 500 mensen gekleed in kleding uit de Heian periode (794-1185) lopen van het keizerlijk paleis naar de Kamo Shrines.
Voor Japanners vast een heel belangrijk festival, maar ons viel het een beetje tegen. We hadden grote praalwagens (die we in Takayama al in het praalwagen museum gezien hadden) verwacht, maar die waren hier niet.

Na de optocht zijn we om de mensenmassa te ontwijken “even” een zijstraat in gedoken, op weg naar de bushalte. Nou dat hebben we geweten …. er kwam geen einde aan het binnendoor weggetje. Gelukkig, met behulp van een vriendelijke Japanner en onze eigen kaartleeskennis hebben we uiteindelijk het busstation gevonden en konden we op weg naar de Gouden Tempel (Kinkakuji Tempel of Golden Pavilion)

Hierna weer op de bus naar de Rock Garden (Ryoan-ji Tempel) waar ik een stukje uit de Capitool reisgids van Japan over typ. Misschien dat wij dan ook begrijpen waarom dit een tempel is. – De tempel stamt uit 1450 en is bekent vanwege zijn droge tuin, een compositie van grint en 15 stenen, die worden beschouwd als de ultieme weergave van het Zen Boeddhisme.

De tuin vonden wij wel heel zen …zingende vogels en een heel rustgevende omgeving.
Voor de laatste Tempel hebben we een flinke busreis gemaakt. Het Silver Pavilion (Ginkaku-ji) is een meesterwerk van tuinarchitectuur. Daar hebben we ook doorheen gestruind ….

In het donker nog even een “uitzichthotelkamerfoto” gemaakt:EL_20160515_012-2-1

Excursie naar Nara en Fushimi Inari

Met de trein naar Nara, bekend van de grote Buddha.
Bij aankomst werden we begroet door de Heilige Herten. Die worden beschouwd als boodschappers van de Goden. Ze eten alles wat los en vast zit … halen eten uit je tas, kaarten uit je kontzak en natuurlijk ook de koeken, die de verkopers alle toeristen aansmeren … net duiven op de Dam.
Toen het echte bezoek aan Nara: allereerst keken we vanaf het dakterras van de Prefectuur van Nara over de stad en omgeving, dat was een goede tip van Laurens want dit soort dingen kom je niet tegen in de reisgidsen!

Daarna nog een extraatje: het Okomura Commemorative Museum (zeg maar gewoon aardbeving museum). Wat heel bijzonder was dat je kon ervaren wat er gebeurt bij een aardbeving. Nou dat moest Elly natuurlijk proberen: eerst werd ik door elkaar geschud, bij een simulatie van de aardbeving van Kobe (1995), de tweede was heel heftig, maar ik weet niet meer welke dat was, en als laatste Tokyo, de Tsunami van 2011, maar hij liet me ook ervaren hoe de aardbeving van Tokyo geweest zou zijn als ik in een gestabiliseerd gebouw geweest was. Dat was een duidelijk verschil! In Japan zijn alle grote stenen gebouwen gestabiliseerd en dus redelijk goed bestand tegen aardbevingen. Houten huizen zijn sowieso flexibeler, dus beter bestand tegen aan aardbeving.

Natuurlijk hebben we ook tempels bezocht in Nara: als eerste de Todaiji Tempel: met de grote Buddha van 16 meter. Die is groot ….! Was toch wel heel bijzonder om met eigen ogen te zien!

Via een vals plat kwamen we lichtelijk buiten adem bij de Kasuga Taisha Shrine aan. Rond de oranje tempel staan wel 3000 lantarens, van steen of koper. De stenen staan en de koperen hangen. De lantarens werden door gewone mensen geschonken uit vroomheid of dankbaarheid.

In Fushima Inari moesten we de bekende rijen oranje Torii (geschonken door zakenlieden) natuurlijk ook op de foto zetten. Het kostte even moeite om zonder toeristen de torii te vereeuwigen, maar na wandeling van zo’n 20 minuten werd het wat rustiger en na de bekende foto’s konden ook wij weer met de trein terug naar Kyoto.

Nog een dag Kyoto

Ik besef steeds meer wat voor een bijzondere reis dit is! Waar we ook komen worden we eerst goed op de hoogte gebracht van openbaar vervoer, plaatsen die interessant om te bezoeken, dingen die je gezien moet hebben, plaatsen waar je kan eten en alles wat nog meer nodig is om te weten. Daarna kunnen we op eigen gelegenheid de stad, tempel of andere bezienswaardigheid bezoeken! Heel fijn om op deze manier een land te verkennen, je voelt je zo al heel snel “thuis” in een land.
Maar toch ook maar even iets over vandaag vertellen: vanmorgen op tijd de bus genomen naar   Sanjusangen-do-tempel (de tempel van 1001 Buddha’s). Wat een indrukwekkende Tempel. Terwijl wij langs al die beelden liepen was er een monnik aan het bidden/zingen/klankschalen … en ondanks de vele mensen die er liepen was het zo sereen, zo bijzonder. Dit was een mooi moment om het Filosofenpad (Philosophers Walk) te wandelen. Het Filosofenpad dankt zijn naam aan een van de beroemdste Japanse professoren in de filosofie, Nishida Kitarō (1870-1945), van wie gezegd wordt dat hij het pad gebruikte voor zijn dagelijkse meditatie. Het pad loopt langs een kanaal. Het begint bij de Ginkaku-ji-tempel, loopt langs de Eikando-tempel en verschillende schrijnen en eindigt bij de Nanzenji-tempel. Die hebben we niet allemaal bezocht (eergisteren de Ginkaku-ji) maar de wandeling van 2 kilometer alleen al was wel heel lekker.


Vanuit deze rust kwamen we weer in de drukte van het toerisme. We bezochten de Kiyomizu-dera Tempel. Wat een drukte! 20 minuten omhoog lopen, door een mensenmassa, en ook bij de Tempel was het vreselijk druk! Maar we kwamen voor de speciale houtconstructie waar deze Tempel op gebouwd is. En die hebben we goed kunnen zien:

Terug naar Kyoto station, voor de lunch en om nog wat foto’s te maken bij daglicht:

Toen was het tijd om even de benen omhoog te leggen, en allebei hebben we even een powernap gedaan: weer genoeg energie om weer op stap te gaan. Dit keer naar het Gion district, waar de Geisha’s hun werkterrein hebben. Zij laten zich over het algemeen niet veel zien, maar wij hebben er een kunnen spotten:EL_20160517_067-12

De laatste Shrine die we bezochte in Kyoto, is de Yasaka Shrine, die ik graag wilde fotograferen in het blauwe uurtje, en dat lukte:

Kyoto was weer een geweldige stad! Morgen vertrekken we naar Kyosan!

Klooster, hoog in de bergen van Koyasan

Met een overvolle forenzentrein, zo volgepakt dat de Japanners er staan te slapen, de ietsje pietsje minder volle metro, een gereserveerde, dus allemaal een zitplaats, trein, een kabelbaan en weer een volle bus bracht ons naar Koyasan boven in de bergen. Koyasan staat op de Unesco World Heritage, en daardoor heel toeristisch. De vele kloosters herbergen toeristen om de kloosters financieel te kunnen onderhouden. Zo ook Shojoshinin het klooster waar wij verblijven. Het is een traditioneel Boeddhistisch klooster. We krijgen vegetarisch eten en slapen op een tatami en een futon (een dun matrasje op een rieten mat). Ook een onsen (bad) nemen is traditioneel: eerst afspoelen met een douche, inzepen, afspoelen en dan lekker met elkaar in het warme bad (mannen en vrouwen gescheiden). En dan heerlijk rozig naar bed!

Naast het klooster ligt de enorme begraafplaats Sando, met meer dan 200.000 tombes voor mensen van alle klassen. Ook bedrijven hebben daar hun tombes voor hun werknemers. Ook staan daar enkele honderden jaren oude ceders. Daar hebben we vanmiddag ook een wandeling over gemaakt en een paar foto’s genomen.

Koyasan-Osaka

Best lekker geslapen op die dunne matrasjes! Wel elk uur wakker geweest, maar gelijk weer ingeslapen. Vanmorgen om 6:30 uur eerst een dienst van de monniken meegemaakt, dat was best indrukwekkend.
Na de dienst het ontbijt, weer op de knieën en met stokjes (Lia met een vork!): misosoep, rijst met sojasaus en zeewier, bonen, geweekte tofu en nog veel meer lekkere hapjes. Na het ontbijt uitgecheckt en nog even een stukje langs de stille buren gelopen.
Wat hebben we genoten van de dag in Koyasan!
Na de rust van Koyasan gaan we nu weer de hectiek van de stad in, naar Osaka, de derde grote stad van Japan. En volgens Laurens gaan we hier zeker verdwalen … zo druk en chaotisch is deze stad! Nou, die Zeeuwse meiden hebben zich niet gek laten maken: wij gaan niet verdwalen! Dat hebben we dus ook niet gedaan, wel een keer naar het verkeerde station gelopen (naar de Hanshin lijn ipv de Hankyu lijn) maar met een keertje vragen, stonden we al snel op het juiste station!
Maar goed, wat hebben we gedaan in Osaka … eigenlijk niet zo veel. We waren om 15:00 uur in Hotel Plaza Osaka. Daar hebben we lekker eerst een theetje gedronken met een bagel, daarna even de drukte van de stad opgezocht en dan nog naar Floating Garden Observatory, met een glazen lift naar het uitkijkpunt op de 40e verdieping (173 meter hoog)

Van Osaka naar Hiroshima

Vandaag weer als haringen in een ton opgepakt gezeten in een lokale trein en in de metro! Gelukkig hoefden we niet zover, maar ik benijd niet al die mannen, die dagelijks zo naar hun werk moeten gaan! In de Shinkansen hadden we wel weer gereserveerde plaatsen …. dat reist iets prettiger! Toch heeft het ook wel weer iets, dat reizen met het openbaar vervoer door een onbekend land!
Eerste doel van vandaag is Himeji-jō (Het Witte Kasteel). Ook dit staat op de Wereld Erfgoedlijst van de Unesco. Het kasteel van Himeji vormt samen met Kasteel Matsumoto en Kasteel Kumamoto de drie bekendste kastelen van Japan. Het mooie witte kasteel torent hoog uit  boven de omgeving. Zoals we gewend zijn bij grote toeristische trekpleisters is het ook hier erg druk …In een lange rij schuiven en klimmen we door het kasteel.


Vandaag krijgen we ook de eerste tekenen van het bezoek van Obama aan Japan te zien: de lockers op het station in Himeji zijn afgesloten en voor het kasteel staan tenten en honderden stoelen. Verlichting en geluidsinstallaties worden aangelegd. Ik hoop dat we van dit bezoek de komende dagen niet al te veel last van krijgen. De reis is al aangepast vanwege de aardbeving in Kumamoto, en daardoor missen we helaas de Aso vulkaan en Nagasaki en dan moet Obama ook geen roet in het eten gaan gooien …
Vandaag ook nog een foto en een filmpje van de Shinkansen gemaakt (zo snel passeert de Shinkansen het station!).Twee witte neuzen ...Twee witte neuzen …

Het meest gefotografeerde monument van Japan

Vandaag zijn we met de trein en de veerboot naar het eiland Miyajima geweest. En daar hebben we natuurlijk eerst een foto gemaakt bij het meest gefotografeerde monument van Japan (en gezien de Japanse fotografeerfrequentie misschien wel het meest vastgelegde monument ter wereld!)EL_20160521_032-1Zo … sta ik ook een keer op de foto!

Daarna met de kabelbaan omhoog Mount Misen op, daar hebben we een klein stukje gelopen en van het uitzicht genoten. Terug weer met de kabelbaan en voor we met de veerboot weer vertrokken nog een bezoekje gebracht aan het Unesco Itsukushima-jinja heiligdom, dat bij hoog water op het water lijkt te drijven. Toen wij er aan kwamen was het laag water, dus was dat effect voor ons niet zichtbaar (ook de Tori stond nu droog!), maar we hebben wel iets bijzonders meegemaakt: een Shinti trouwerij in de tempel! Hele rijke mensen (!) kunnen in dit heiligdom trouwen, en als je hier trouwt zou er een bijzondere zegen op je huwelijk rusten!

Op weg naar de veerboot zagen we een paar herten een zak chips uit een tas vissen (ze eten hier ook werkelijk alles, tot toeristenkaarten aan toe). Daarna ontspon zich een gevecht tussen de herten om de chips.

Onder de indruk ….. Hiroshima 1945/2016

Vanmorgen vroeg op pad naar het Vredespark met de A-Bomkoepel en het Vredesmuseum.A-BomkoepelNet zoals het Holocaust Museum in Berlijn en het 9/11 museum in New York, vond ik ook dit zeer indrukwekkend. Niet groot, maar het museum laat onverbloemd zien wat er op 6 augustus 1945 in Hiroshima gebeurd is. Van het moment van de val van de bom tot wat er in de laatste jaren, zelfs nu nog, gebeurt is. Van resten van kleding, persoonlijke bezittingen, door de hitte verwrongen staal en kapot gesprongen dikke muren. Maar ook verhalen van mensen, die nu nog met leukemie of kanker te maken hebben, dit nog steeds ten gevolge van de straling van de bom.
De Cenotaaf bevat alle namen van de slachtoffers van de bom met de inscriptie: “Rust in vrede. We zullen deze fout nooit meer maken.” Nog ieder jaar worden namen van slachtoffers bijgewerkt!
Het Kindervredesmonument, beeld een meisje uit met uitgestrekte handen. Een kraanvogel, het Japanse symbool van een lang leven en geluk, vliegt boven haar. Het monument verwijst naar het verhaal van een jong slachtoffertje van de bom dat geloofde dat ze zou genezen als ze 1000 kraanvogels van papier had gemaakt. Het meisje overleefde het niet, maar het verhaal is bekend in heel Japan, en het gedenkteken is altijd bezaaid met nieuwe papieren kraanvogels die kinderen uit de hele wereld opsturen. Een mooi gebaar!

De middag besteed in een uitgebreid winkelcentrum, en wat hebben we gekocht? Haha ….. dat vertellen we lekker nog niet!

Nog even het uitzicht vanuit onze kamer in Hotel New Hiroden

Iwakuni

Vanmorgen met de trein en een gave oude bus naar Iwakuni.

De belangrijkste trekpleister is de elegante Kintaikyobrug, die zijn naam kreeg vanwege het rimpelend effect van zijn vijf bogen. De oorspronkelijke brug uit 1673 werd in 1953 door een tyfoon verwoest, maar werd vervangen door een bijna exacte replica.

We zijn er overheen gelopen en aan de andere kant omhoog met een kabelbaan en daar genoten van het uitzicht! Ook daar nog een bezoekje gebracht aan Kasteel Iwakuni, met daarin een expositie over de Samoerai. (Samoerai is de term voor de krijgersklasse in het pre-industriële Japan. De term samoerai betekent Hij die dient. De samoerai waren van de 12e eeuw tot de late 19e eeuw de gewapende troepen van Japan.)

Hier ook m’n eerste Japanse ijs(je) gegeten: keuze uit 100 soorten, en de keuze viel op meloenijs! Lekkerrrrrr!

Nu zitten we op onze hotelkamer in Hofu (Yamaguchi) en gaan morgen een dagje naar Hagi, een stad met een hoog cultureel gehalte (volgens de reisgids!) Nou ik ben benieuwd!

Hagi

Na een kort ritje met de trein en een busreis van 1  1/2 uur door een prachtig gebied, met rijstvelden, bergen en kleine dorpjes kwamen we aan in Hagi, een klein dorpje in de provincie Yamaguchi, direct aan zee. Wat ons opviel in dit dorpje, dat het heel stil was, weinig mensen op straat, geen/weinig toeristen en als je iemand zag was dat een ouder iemand. Wat blijkt? De jeugd trekt naar de steden want daar is werk, dus inkomen! En de ouderen blijven achter …
In veel Japanse dorpen is de situatie zo, veel erger dan de krimpgebieden in Nederland. Wordt dit ons voorland?
Maar goed, we hebben toch door de oude stad van Hagi gewandeld, nog een tempel met begraafplaats bezocht en een lekker kopje koffie/thee gedronken. De koffie werd lekker vers voor me gefilterd met een Melittafiltertje:

Bij de ruïnes van het Kasteel van Hagi hebben we verbaasd gekeken hoeveel grote Koikarpers daar rondzwommen …. samen met waterschildpadden kwamen ze bedelen om lekkere hapjes: die kregen ze natuurlijk niet van ons!
Bij het station nog een gave poster van een treinenexpo op de foto gezet en daarna weer met de bus en trein terug naar Hofu.

Nog maar twee dagen ….

Wat gaat de tijd hier snel, het is nu woensdagavond en vrijdagmiddag vliegen we alweer naar Amsterdam! Jammer … maar het is zo!
We hebben weer een mooi dag achter de rug. Wat het weer betreft kon het beter, maar erg nat zijn we niet geworden en de temperatuur was prima! (± 25º).
We hebben de Akiyoshido Cave bezocht, een kalksteengrot van 8,9 km lang en ± 80 meter onder de grond. Daarvan is 1 km voor het publiek goed begaanbaar en verlicht. Het was prachtig! Deze grot was een heel goed alternatief voor de Aso vulkaan, die we helaas door de aardbeving in Kumamoto niet konden bezoeken.

Op weg naar de bus nog een rijstveld kunnen fotograferen:

Shimonoseki, onze laatste volle dag in Japan

Na een voedzaam hotelontbijt, (half Japans/half Westers) vertrokken we voor een treinreis van anderhalf uur naar Shimonoseki, de laatste stop voordat we weer naar Nederland vliegen. Wel fijn dat we onze koffers niet mee hoefden slepen (we leven al 4 dagen uit onze dagrugzak!), in deze treinen is echt geen ruimte voor onze grote koffers!
Lekker op tijd aangekomen in Washington Hotel Plaza, waar we onze dagbagage achterlieten bij de koffers, die ook alweer in hotel stonden. En wij op pad! Eerst maar eens aan de koffie, die vers voor ons gezet werd!

Toen op weg naar de vismarkt, wel heel anders als de vismarkt van Tokyo. Deze vismarkt staat in het teken van de kogelvis, een zeer dodelijke vis, tenzij hij op de juiste manier bereid wordt. Er zijn hiervoor ook speciaal opgeleide koks voor, die als enige deze vis mogen bereiden.

Shimonoseki is de meest zuidwestelijke stad op Honshu, het hoofdeiland van Japan. De stad ligt tegenover de stad Kitakyushu op Kyushu. De beide steden hebben verbindingen via tunnels, een veerponten de Kanonbrug. De Kanonbrug hebben we gezien, zowel in de mist als later helder en ook nog vanaf de Kaikyo Yume Tower. En door de tunnel zijn we naar Kyushu gelopen en met de veerpont weer terug naar Honshu.

En, voor de liefhebber, ook nog een paar foto’s in supermarkten gemaakt:

Als laatste nog een foto uit onze hotelkamer in Washington Hotel Plaza: (komt morgen!)

Weer bijna thuis ….

Het leek erop dat er vandaag weinig te vertellen viel, maar dat pakte anders uit!
7:45 uur vertrokken uit het hotel, naar Shin Shimonoseki en daar op de Shinkansen gestapt naar Hakata (bij Fukuoka). Daar hadden we nog 4 uur de tijd voordat we naar het vliegveld moesten. Dus wat rondgeneusd, geshopt, (Daiso!!!!) Starbucks aangedaan en nog een uurtje op het station gezeten! (op de koffers gepast, want dankzij Obama waren de lockers weer afgesloten). Gelukkig genoeg te zien!!

Op het vliegveld aangekomen, koffers ingecheckt en afscheid genomen van Laurens met een Japans pruimenwijntje (Umeshu) en op naar de eerste stop: Hongkong. Gelukkig geen problemen met inchecken (koffer woog 19,9 kilo, terwijl 20 kilo mee mag!) en het eerste deel van de 3,5 uur was geen probleem, maar een half uur voor de landing gaf de piloot al aan dat het slecht weer was in Hongkong: regen, onweer en sterke wind: nou dat hebben we geweten!
Allereerst hebben we een poos boven het vliegveld gecirkeld, vanwege de weersomstandigheden en de drukte op het vliegveld! Daarna heeft de piloot de landing ingezet: in een heel schommelend vliegtuig kwamen we tot vlak boven de landingsbaan, toen het vliegtuig ineens een doorstart maakte ….! Na nog een poosje vliegen boven het vliegveld heeft de piloot nog eens geprobeerd te landen: weer schommelend dalen en gelukkig lukte het nu wel! Al met al zijn we meer dan een uur bezig geweest met de landing: de spanning in het vliegtuig was te snijden …! Dit keer klonk er een welverdiend applaus in de cabine en bij het verlaten van het vliegtuig stond de deur van de cockpit open, zodat we de piloten konden bedanken: “Well done boys!”